„JESTEM BARDZO CZUŁYM MEDIUM”. O ONIRYCZNO­-POETYCKIEJ TWÓRCZOŚCI MARII ANTO

Artykuł dotyczy twórczości Marii Anto, na którą składają się zarówno dzieła malarskie, jak i prywatne zapiski snów oraz amatorskie wiersze artystki. Utwory Anto zostały przeanalizowane przez pryzmat jej oniryczno-poetyckiej praktyki twórczej. Autorka bada nie tylko transfer/transformację poezji w oniryczne wizje oraz ich wizualne realizacje, ale zwłaszcza relację zwrotną między słowem i obrazem. Malarstwo Anto, uchodzące za surrealistyczne, przez powtarzalne elementy tworzące bestiariusz intymny oraz niemimetyczne projekcje autobiograficznych doświadczeń (sny, wizje, fascynacje, lęki) zbliża jej twórczość do konwencji awangardowej poezji. Postawa artystyczna Anto została zinterpretowana także w kontekście transcendentnej, mediumicznej i utopijnej wizji sztuki takich artystek, jak Erna Rosenstein, Urszula Broll i Ewa Kuryluk.