Dźwięk w filmach Davida Lyncha

Katarzyna Lenarczyk śledzi rozwój języka dźwiękowego, tak silnie i autonomicznie obecnego w filmach Davida Lyncha (który bardzo często jest także dźwiękowcem swoich filmów). Język ten, równie istotny jak język obrazu, jest nie tylko twórczym „wynalazkiem” reżysera, ale także wyrazem postmodernistycznych tendencji w kinie lat 80 i 90. W filmach Lyncha prawie nigdy nie ma ciszy – gęste atmosfery dźwięku (często ocierające się o muzykę konkretną) służą do głębszej charakterystyki osób i miejsc, często konstruowane są na zasadzie kontrapunktu, podkreślony do granic możliwości bardzo silnie wpływa na odbiór przez widza rzeczywistości filmowej. Tak jak Lynch lubi deformować przedstawiany świat, tak samo zniekształca dźwięk i wyizolowuje go z naturalnego kontekstu tworząc tym samym niepowtarzalną jakość swojej twórczości.