Muzisch-ludisch waardenwerk van humanistiekstudenten

Als er ergens een plek op de wereld is waar je mag verwachten dat studenten betrokken zijn op hun studie en dat zij zich engageren met de samenleving waarin zij leven, dan is het wel de Universiteit voor Humanistiek die er in haar eigen woorden naar streeft om ‘een zinvol leven in rechtvaardige en zorgzame instituties’ te realiseren. Toch moet dit ideaalbeeld wel genuanceerd worden. Hoewel onze universiteit inderdaad een unieke plek inneemt in de academische wereld, heb ik mij in mijn lange ervaring als humanistiekstudent en -docent vaak verwonderd over de studiecultuur op onze universiteit. Wat ik mis, is echte betrokkenheid bij de studie. Ik merk bijvoorbeeld dat mijn studenten weinig lezen en dat ze vaak onvoorbereid naar de colleges en werkgroepen komen. Natuurlijk heeft dit met de veranderende mediatijd te maken, maar daarmee is het laatste woord nog niet gezegd. Ook al is het waar dat de huidige studenten andere media tot hun beschikking hebben dan de boeken, tijdschriften en kranten waardoor wij ons laten vormen, dan nog blijf ik zeggen dat onze studenten te weinig lezen en dat dit zorgelijk is. Ik zie bijvoorbeeld bijzonder weinig studenten die het belangrijk vinden om kwaliteitskranten te lezen. Ik maak mij daar zorgen over, ook omdat er geen geheugen is waar je als docent bij aan kunt haken. Zo kreeg ik onlangs van meerdere tweede jaar studenten te horen dat ze nog nooit van Adolf Eichmann gehoord hadden toen ik dit jaar een college gaf over banaliteit van het kwaad van Hannah Arendt. En onlangs was ik met stomheid geslagen toen een van onze masterstudenten tegen mij zei dat ze nog nooit van de schrijver Salman Rushdie gehoord had toen ik haar naar aanleiding van een specifieke gebeurtenis -terroristische aanslag- aanraadde om zijn laatste boek Knife te gaan lezen. De reden waarom ik zo verbaasd was, is dat zij een serieuze studente is die graag boeken leest. En dan merk ik weer dat onze studenten geen intellectuele oriëntatie hebben. Overigens ben ik wel de laatste docent die mijn ongeletterde studenten in verlegenheid wil brengen door bijvoorbeeld tegen hen te roepen dat het een schande is dat zij de grote literaire humanisten van de Europese humanistische traditie niet kennen. Mijn vraag is eerder hoe het zo ver heeft kunnen komen. Waarom lezen mijn studenten zo weinig essays en romans die tot de wereldliteratuur worden gerekend?