Dwie etyki prostomyślności: praktyczna a recentiori i egzystencjalna a satori

Celem artykułu jest omówienie dwóch rodzajów naiwnie pojmowanej etyki, traktowanej jako wyraz dążenia do uzasadnionego zrozumienia świata. To dążenie, które nie ma zakorzenienia nawet w nauce, jest intuicyjnie niezawodne. Oba rodzaje etyki opierają się na określonych słowach-kluczach: a recentiori (pochodzące od „teraz”) wyraża pogląd, według którego wszystko, co rozpoznajemy, rozpoznawane jest po raz pierwszy, natomiast a satori (sanskryt – „od przebudzenia”) odnosi się do mistycznej przemiany osobowości. Porównanie między nimi dokonuje się na gruncie recentywizmu, zgodnie z którym opis danego zjawiska może być uznany za uzasadniony jedynie w czasie rzeczywistym. W obu przypadkach wyróżnia się element wędrujący (recens), ukierunkowany na samodoskonalenie i nirwanę. Jednocześnie jest on wspólnym elementem obu typów etyki.