AMASYA’NIN GELENEKSEL HALK OYUNU: TAŞOVA SİMSİMİ

Hollandalı tarihçi Johan Huizinga “oyun özgür bir eylemdir” der. Belki de oyun için söylenmiş en kapsamlı tanımdır. Çoğu insanın dikkate almadığı, günlük yaşamın dışında bıraktığı, oyuncuların yaşına oranla hafife alabildiği, yöresel ağzıyla “boş iş” olarak değerlendirildiği güdüsel eylemdir oyun. Üstelik oynanan her farklı oyunun oluşumu, kendi zaman ve yer sınırlaması, saptanmış kuralları ve düzeni olmasına karşın her oyuncunun bildiği, öğrenmek için zaman harcadığı, toplumsal etkileşim olan oyunlardan hiçbir maddi çıkar beklenmez. Oyun, ortak geçmişi hatırlatır, ortak gelecekte birleştirir. Her oyun bir okuldur. Yaşamı, kabullenmeyi, tebrik etmeyi, hataları görmeyi ve takım olmayı öğretir. Oyun sosyal bir ihtiyaç olmasının yanında tüm canlılar için yaşamsal ve güdüsel bir eylemdir. Simsim, iki kişilik, el kol, ayak ve vücut ritim oyunudur. Bazı bölgelerde “sinsin” olarak adlandırılsa da oyun ve müzik aynıdır. Geleneksel davul-zurna enstrümanların kullanıldığı hareketli müzik ile iki kişinin karşılıklı senkronize ritmiyle şekillenir. Bazı oyuncuların doğaçlama eklediği figürler, oyuna renk katmasına karşın ana yapıyı etkilemez. Bu makale ile Amasya Taşova’da her düğünde oynanan, hemen her yaşta kişinin bildiği “Simsim” oyunu araştırılmıştır. İnternet ortamında birçok görsel ve video paylaşılmasına karşın geniş çaplı akademik bir araştırmadan yoksun kalmış bu kültürel halk oyunun yaygınlaşması, bilinmesi ve hatta tescillenmesi bu makalenin ana amaçları arasındadır. Simsim veya Sinsin, sadece karşılıklı iki oyuncuyu motive eden bir oyun değil, tüm seyircinin alkışlarla tempo tutmasını sağlayan, müzik bitmeden sıradaki oyuncu takımı cesaretlendiren, saygı, sevgi ve hüner gösterisidir. Bu makale ile simsim halk oyunu oynanma şekli, ritmi, müziği ve enstrümanları araştırılmıştır.