Andrzej Schony z Bobolic i Jan Schoff z Toplina. Z dziejów kariery i awansu rycerzy obcych w Polsce późnośredniowiecznej

Kariery Andrzeja Schony'ego i Jana Schofta były jednymi z najbardziej spektakularnych dzięki Władysławowi Opolczykowi. Wierna służba, w tym pełnienie wielu funkcji dla księcia, przyniosła im nominacje na kompleks zamków w „Księstwie Wieluńskim”. Andrzej Schony, Węgier, był: burgrabim Żydaczowa (1374), kasztelanem Halic (1377), starostą generalnym Rusi (1378), burgrabim Bolesława (1381). Od księcia opolskiego za swoje zasługi Andrzej Schony otrzymał zamek w Bobolicach i okoliczne wioski (1378). Jan Schoff, Ślązak, który był nauczycielem Władysława Opolczyka, rozpoczął karierę urzędniczą jako skarbnik (1375), a następnie został mianowany ochmistrzem (1377), marszałkiem książęcym (1385, 1385-1391), burgrabią Bolesława (1382) i starostą Wielunia (1391). Został mianowany zamkiem Topolin wraz z przynależnościami w ziemi wieluńskiej (1378). Kiedy „Księstwo Wieluńskie” zostało włączone do Królestwa Polskiego, obaj urzędnicy odrzucili swojego starszego dobroczyńcę i przyjęli zwierzchnictwo Władysława Jagiełły, co dało im (zagranicznym rycerzom) możliwość zachowania swoich majątków, a jednocześnie szybkiej asymilacji z lokalną szlachtą, co wkrótce nastąpiło. Jedynie rodzina Jana Schoffa weszła do lokalnej elity i przetrwała tam do początku XVII wieku.