Značaj psihološkog veštačenja unovom konceptukrivičnog dela silovanja

Rad je posvećen značaju psihološkog veštačenja u slučajevima silovanja (i uopšte seksualnog nasilja), sa naglaskom na novom pristupu koncipiranju i dokazivanju ovog krivičnog dela. Naime, uvreženo je mišljenje, a u pitanju je zapravo predrasuda, da je “prirodan”, “normalan” odgovor na napad seksualne prirode pružanje žestokog otpora od strane žrtve. Autorka ističe da se, imajući u vidu rezultate novijih istraživanja, naročito kada su u pitanju mlade osobe, na napad odgovara najčešće drugačije, nepružanjem otpora, što, imajući u vidu napred navedenu predrasudu, otežava dokazivanje dela u konkretnom slučaju i razume se, otežava poziciju žrtve, te vodi njenoj sekundarnoj viktimizaciji. U vezi sa pomenutim važno je istaći slučaj koji se našao pred Evropskim sudom za ljudska prava – (M.C. protiv Bugarske) koji je otvorio brojna pitanja vezana za aktuelni konstrukt krivičnog dela silovanja i dokazivanje dela. Ovaj slučaj je od značaja i za formulisanje zahteva koje je Konvencija Saveta Evrope o sprečavanju i borbi protiv nasilja nad ženama i nasilja u porodici (Istanbulska konvencija) postavila državama članicama, pa tako i Republici Srbiji, kojoj je GREVIO (ekspertsko telo koje prati primenu Konvencije) uputio i odgovarajuće kritike i sugestije upravo u vezi sa krivičnim delima protiv polne slobode. Autorka naglašava potrebu za promenom odnosa prema seksualnom nasilju, odnosno žrtvi i pažljivom utvrđivanju (ne)postojanja njenog slobodno datog pristanka u konkretnom slučaju (unutar datog konteksta) i traumama sa kojima se ona suočava, a sa čim u vezi su od izuzentog značaja rezultati psiholoških veštačenja.