Umykanie. Pomyślenia z etnografii życia

Praca jest dwuautorskim przedsięwzięciem zorientowanym wokół konceptu „etnografii życia”, zaproponowanego przez Wojciecha J. Bursztę, następnie podjętego i rozwiniętego przez Marcina Kafara. Etnografia życia jest hermeneutycznym narzędziem służącym do pracy nad własną pamięcią (ujmowana jest ona za pomocą metafory „katastru”), która w procesie myślenia i pisania o niej, pozwala autorowi/autorom docierać do zdarzeń doświadczonych niegdyś, dziś natomiast ponawianych w nieustającym procesie poszukiwania znaczeń. Jego zasadniczym celem jest próba nadawania sensu własnemu życiu jako narracyjnej jedności (Paul Ricoeur), w prezentowanym dziele rozpiętej między dwoma nawzajem dopełniającymi się biegunami: życia prywatnego i życia zawodowego/naukowego (związanego z aktywnością podejmowaną w świecie Akademii). Wyróżnikiem publikacji jest „otwarta forma” (Umberto Eco), wymuszona specyficznymi okolicznościami jej powstawania. Podczas gdy zasadnicza część pisana była przez Wojciecha J. Bursztę, reszta tekstu przygotowana została po jego śmierci w 2021. Formuła „otwartości” nasycona została wówczas dopowiedzeniami o charakterze „gatunków zmąconych” (Clifford Geertz), przyjmujących postać auto/biograficznie zorientowanych objaśnień ukazujących wielorakie aspekty „życia i twórczości” Wojciecha J. Burszty. Obejmują one m.in. (i) ścieżkę wytrącania się konceptu „etnografii życia”, uwzględniającą jego antropologiczny i edukacyjny charakter, (ii) zaplecze formatywne dochodzenia do kluczowych zagadnień wariantu humanistyki polskiej przełomu wieków XX i XXI, ukazane za pomocą dialogowo skonstruowanych ustępów, a także (iii) wysoce osobiste, uwarunkowane kulturowo i społecznie, podłoże rozumienia siebie-człowieka jako stającego w obliczu nieuchronności własnej skończoności.