Czy architektura biomimetyczna zastąpi kreację architektoniczną?

Przedmiotem opracowania jest problematyczne zagadnienie implementacji w architekturze koncepcji biomimetyki oraz biomimikry. Oba terminy dotyczą naśladowania natury w celu czerpania z niej rozwiązań dla problemów pojawiających się w rozmaitych dziedzinach działalności człowieka. Obecnie w literaturze pojęcie „biomimetyka” najczęściej oznacza translację naukową form, funkcji i procesów naturalnych w celu innowacji technologicznej, zaś „biomimikra” postuluje wzorowanie się na naturze na poziomie ekosystemu, zgodnie z zasadami zrównoważenia. Implementacja idei biomimetyki i biomimikry do architektury napotyka na problemy, zarówno w procesie translacji (np. problem skali), jak i w samej idei połączenia nauki (biologii) z projektowaniem architektonicznym, które nie jest działalnością naukową. Celem pracy jest odpowiedź na pytanie: Czy „architektura biomimetyczna”, czyli realizująca całościowo koncepcję biomimetyczną, może pozostać architekturą w rozumieniu sztuki wizualnej? Idee biomimetyki zostają skonfrontowane z tradycyjnym (historycznym) postrzeganiem architektury w 4 aspektach: forma, materiał, proces twórczy, cel dzieła. Zgodnie z postulatami biomimetyki i biomimikry forma dzieła jest całkowicie podporządkowana funkcji i nie powinna być kształtowana przez architekta, lecz „znajdowana” w drodze optymalizacji. Cel architektury jest przede wszystkim ekologiczny i społeczny. Radykalna implementacja wszystkich zasad biomimetyki prowadzi więc do odrzucenia walorów ekspresyjnych, estetycznych i symbolicznych architektury, a także do zaprzeczenia samego aktu twórczego architekta, postulując w jego miejsce ewolucyjne znajdowanie form optymalnych. Może to prowadzić do przewartościowania pojęcia architektury, która traci swoją tożsamość jako dziedzina sztuki. Niewątpliwie biomimetyka może być użytecznym narzędziem współczesnej architektury, dostarczając jej komponentów i materiałów. Jednak, aby architektura mogła pozostać dziedziną sztuki, inspiracja naturą nie może prowadzić do całkowitego odrzucenia dbałości o formę i wszelkich pozafunkcjonalnych celów.