Dyplomacja humanitarna jako wyznacznik „normatywnej potęgi” Turcji

CEL NAUKOWY: Ukazanie dystynktywnych cech polityki zagranicznej Turcji, które pozwalają na określenie roli tego państwa jako normatywnej potęgi w stosunkach międzynarodowych. PROBLEM i METODY BADAWCZE: W artykule dokonano analizy dyplomacji humanitarnej Turcji i wartości związanych z tą formą działania w polityce zagranicznej w celu sprawdzenia, czy na jej podstawie można określić normatywną potęgę państwa. PROCES WYWODU: W pierwszej części artykułu omówiono pojęcia pomocy humanitarnej oraz dyplomacji humanitarnej oraz wskazano wartości normatywne, na których oparte są te dwie formy. Dzięki temu możliwe staje się zrozumienie ich znaczenia dla zmian, które zaszły w środowisku międzynarodowym pod wpływem działań Turcji. W dalszej części artykułu dokonano analizy tureckiego modelu dyplomacji humanitarnej i przytoczono przykład Somalii, w której elementy tego modelu implementowano w największym stopniu. WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Dyplomacja humanitarna daje Turcji możliwość określenia swojej pozycji i roli jako apolitycznego i bezinteresownego donatora, który podejmuje działania normatywne w stosunkach międzynarodowych. Turecki model dyplomacji humanitarnej i polityki zagranicznej wykracza jednak poza pomoc humanitarną, łącząc tę formę z projektami rozwojowymi (wymagającymi długoterminowego zaangażowania), umowami biznesowymi, kwestią budowania pokoju oraz stabilnych stosunków politycznych z partnerami. To wszystko pozwala na określenie tureckiej polityki zagranicznej zarówno jako humanitarnej, jak i przedsiębiorczej. WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Zasady, na których oparta została dyplomacja humanitarna, pozwalają na określenie aktorów wykorzystujących tę formę działania potęgami normatywnymi. Kategoria ta wymaga dalszych analiz dotyczących jej wykorzystania w polityce zagranicznej państw.