EVA HESSE VE JOSEPH BEUYS’UN ESERLERİ ÜZERİNDEN ÇAĞDAŞ SANATTA ÇÜRÜME VE BOZULMA KAVRAMLARI BAĞLAMINDA NESNENİN KALICILIK SORUNSALI

Çağdaş sanatın yapısı incelendiğinde, eserlerin kendine özgü üretiliş ve varoluş gerekçelerinin olduğu görülmektedir. Kullanılan teknik ve yöntemlerdeki farklılıkların yanında üretilen eserin/eserlerin içerdiği anlamların da çokanlamlı bir yapıya dönüşmesi, çağdaş sanatı kavramsal açıdan güçlü bir konuma getirmiştir. Çağdaş sanat bağlamında üretilen eserlerin bazıları incelendiğinde, eserlerde kullanılan nesnelerin zamanla çürümeye ve bozulmaya (deformasyona) maruz kaldığı, bu sürecin eserlerin günümüzdeki yapılarında da devam ettiği gözlemlenmiştir. Bu durum, eserlerin çürüme ve bozulma süreçlerinin devam ettiğini ve eserlerde kullanılan nesnelerin kalıcılık-geçicilik kavramları bağlamında değerlendirilmelerine zemin hazırlamıştır. Nesnenin fiziksel yapısında süreç bağlamında yaşanan çürümenin ve bozulmanın (deformasyonun) aynı zamanda eserin içerdiği anlamın da dönüşümüne zemin hazırladığı söylenebilir. Nesnenin eserdeki durağan yapısının ‘süreç’ odaklı dinamik bir yapıya dönüşmesi, formdan ziyade eserin içerdiği örtük anlamların ortaya çıkartılmasını gerektirir. Bu araştırmada, ‘Eva Hesse ve Joseph Beuys’un Eserleri Üzerinden Çağdaş Sanatta Çürüme ve Bozulma Kavramları Bağlamında Nesnenin Kalıcılık Sorunsalı’na yönelik değerlendirmeler yapılmıştır. Bu doğrultuda Eva Hesse’nin ‘Expanded Expansion’, 1969 ve Joseph Beuys’un ‘Ausfegen (Sweeping Up), 1972 adlı eserleri incelenmiştir. Bu eserlerde kullanılan nesnenin/nesnelerin ‘süreç’ bağlamında özniteliklerinde yaşanan çürüme ve bozulma (deformasyon) durumlarının hem nesnenin fiziksel yapısının kalıcılık bağlamındaki durumuna hem de ortaya çıkan bu çürümenin ve bozulmanın (deformasyonun) kavramsal yapısına yönelik cevaplar aranmıştır. Elde edilen sonuçlar araştırmanın ‘sonuç ve değerlendirme’ bölümünde belirtilmiştir.