Diritto universale e particolare alla luce dell’ermeneutica canonistica di san Giovanni Paolo II

Podczas gdy mistyczne wyrażenie „spojrzeć poza” pozwala Janowi Pawłowi II „prześledzić kierunek” rozwoju nowej hermeneutyki kanonicznej, zdolnej do podjęcia wielkich wyzwań misyjnych trzeciego tysiąclecia, to wprowadzona przez niego normatywna nowość i kierownictwo metodologiczne, którym się zajmował, pozwoliło jego przekonaniu, że Kościół jest „domem i szkołą komunii”, stać się siłą programową wszystkich zainicjowanych przez niego reform strukturalnych. Ta reforma Kościoła, która jest „communio Ecclesiarum”, w aspekcie komunijnym i misyjnym, znajduje swój centralny rdzeń na poziomie relacji między prawem powszechnym a prawem partykularnym. A raczej to właśnie tak zwana „komuna corpus iuris”, która dzięki wskazówkom metodologicznym i hermeneutycznym Jana Pawła II może na nowo zdefiniować specyficzne i interaktywne funkcje istniejące między powszechnym prawem kanonicznym a partykularnym prawem kanonicznym: pierwsza musi gwarantować jedność, bez sprowadzania go do jednolitości: drugi powinien gwarantować wielość, bez popadania w partykularyzm”