AHMED CEMİL’İN “GÜLZÂR-I ŞEBÂB” ESERİ

XIX. yüzyılda İzmir’de gerçekleşen edebî ve kültürel faaliyetler sonucu pek çok yazar ve şair çeşitli eser, gazete ve dergiler yayımlamıştır. Bu dönemin şairlerinden biri de hayatı hakkında çok az bilgi bulunan Ahmed Cemil’dir. 1880 yılında İzmir’de dünyaya gelen Ahmed Cemil, gazetecilik ve öğretmenlik yapmıştır. Kısa bir süre İstanbul’da bulunsa da ömrünün büyük bir kısmını İzmir’de geçirmiştir. II. Meşrutiyet döneminde basın hayatına atılmış ve İstikbal gazetesini çıkarmıştır. İbiş adında mizahî bir gazete de çıkarmış, çeşitli gazete ve dergilerde şiir ve yazılar yazmıştır. Ahmed Cemil, genç denebilecek bir yaşta 1920 yılında İzmir’de vefat etmiştir. Ahmed Cemil’in şairlik yönünü gösteren en önemli ve basılı tek eseri olan Gülzâr-ı Şebâb, büyük bir bölümü şairin daha önce dergilerde ve gazetelerde yayımladığı şiirlerinden meydana gelmektedir. Bu eserde, Servet-i Fünûn etkisinde kaleme alınmış, çoğunluğu bireysel içerikli şiirler yer almaktadır. Eserde yer alan şiirlerin tamamı aruz ölçüsüyle kaleme alınmıştır. Eser, 1318/1901 yılında Mahmud Beg Matbaası’nda basılmıştır. Üç bölümden meydana gelmektedir. Bunlar sırasıyla “Elvâh-ı Hakîkiye”, “Elvâh-ı Tabîʿiye” ve “Garâmiyât”tır. Ahmed Cemil’in bu eseri üzerine bugüne kadar herhangi bir çalışma yapılmamıştır. Bu çalışmanın giriş bölümünde Ahmed Cemil’in hayatı, edebî şahsiyeti; birinci bölümünde Gülzâr-ı Şebâb’ın incelemesi yapılmış, eserde yer alan şiirlerin biçim ve içeriği kısaca açıklanmış, ikinci bölümde eserin tam metni okuyucuya sunulmuştur.