Etude néotectonique des rivages occidentaux du canal d’Atalanti

Η περιοχή των δυτικών ακτών του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου (Λοκρίδα και Βοιωτία) είναι μια περιοχή έντονα τεκτονισμένη που παρουσιάζει μεγάλη σεισμική δράση. Οι σχηματισμοί που αποτελούν την μελετηθείσα πε¬ριοχή ανήκουν στην Πελαγονική Ζώνη. Τα νεώτερα ιζήματα εί¬ναι πλειοκαινικής και πλειστοκαινικής ηλικίας, κυρίως λιμναίας και ποταμολιμναίας φύσης. Απαντούν ακόμα υφάλμυροι σχηματισμοί κάτω πλειστοκαινικής ηλικίας, ενώ οι θαλάσσιες αποθέσεις άνω πλειστοκαινικής και ολοκαινικής ηλικίας εί¬ναι περιορισμένης έκτασης.Η περιοχή αυτή έχει επηρεαστεί από έντονες εφελκυστικές τάσεις με αποτέλεσμα την δημιουργία πολυάριθμων και μεγάλων κανονικών ρηγμάτων. Η πρώτη εφελκυστική φάση προκάλεσε τη δημιουργία των πλειοκαινικών λεκανών και συνεχίστηκε μετά την ιζηματογένεση, επηρεάζοντας τους λιμναίους αυτούς σχηματισμούς. Η μικροτεκτονική ανάλυση ενός αριθμού κανονικών ρηγμάτων της περιοχής που έχουν επηρεάσει τους πλειοκαινικούς σχηματισμούς, επιβεβαίωσε το καθεστώς τάσεων που επικρατούσε στη μελετηθείσα περιοχή κατά και μετά τη Πλειοκαινική περίοδο με κύρια διεύθυνση επέκτασης ΒΑ-ΝΔ. Η δεύτερη εφελκυστική φάση που συνεχίζεται και σή¬μερα είναι τεταρτογενούς ηλικίας και έχει διεύθυνση επέκτα¬σης ΒΔ-ΝΑ, παρόμοια με αυτήν που έχουν δώσει οι μηχανισμοί γένεσης στην εστία των σεισμών. Αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την ανάδραση παλαιότερων ρηγμάτων και τη δημιουργία νέων στην πε¬ριοχή, καθώς και το σχηματισμό του βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Οι δύο αυτές εφελκυστικές φάσεις διακόπτονται από ένα επεισόδιο συμπίεσης, όχι πολύ έντονο, που συνέβηκε κα¬τά τη διάρκεια του Κάτω Πλειστόκαινου και έδωσε ανάστροφα ρήγματα και πτυχώσεις τοπικού χαρακτήρα.Τα τεκτονικά δεδομένα (παρουσία κατοπτρικών επιφανειών ρηγμάτων με γραμμώσεις τύπου "grosses cannelures") καθώς και τα στρωματογραφικά στοιχεία (ύπαρξη μεγάλων ιζηματογενών λε¬κανών τεταρτογενούς ηλικίας) αναθεωρούν τις υπάρχουσες απόψεις και δείχνουν ότι η επεκτατική φάση ηλικίας Μέσου Πλειστόκαινου έως Σήμερα είναι πολύ έντονη. Οι σύγχρονες εφελκυστικές τάσεις που δρουν στην περιο¬χή προκαλούν την ανάδραση των προϋπαρχόντων ρηγμάτων και την εκδήλωση έντονης σεισμικότητας. Σημαντική σεισμοτεκτονική δομή της περιοχής αποτελεί το ρήγμα Μαρτίνου-Αταλάντης, μή¬κους 60 περίπου χιλιομέτρων, που ανέδρασε το 1894, με καταστρε¬πτικά αποτελέσματα.Τέλος στο πλαίσιο της παρούσας έρευνας συντάχθηκε γεωλογικός-τεκτονικός χάρτης των Πλειο-Πλειστοκαινικών αποθέσεων της μελετηθείσας περιοχής σε κλίμακα 1:50.000.