O emotikonach raz jeszcze – na przykładzie emotikonu „XD” w języku polskim

Artykuł jest poświęcony niejednokrotnie już podejmowanemu zagadnieniu emotikonówz punktu widzenia ich przynależności do znaków kodu językowego. Powszechnie uważasię, że nie można postrzegać emotikonów jako znaków językowych, ponieważ są one opartena kodzie ikonicznym. Kod ten jest wspólny dla wszystkich emotikonów w zachodnimkręgu kulturowym, które przedstawiają ludzką twarz obróconą o 90 stopni w lewo, wyrażającąokreślone stany emocjonalne. Jest to również podstawowy kod, któremu podlegaemotikon „XD”, wyrażający rozbawienie. Jednocześnie zasługuje on na szczególną uwagęjako bezprecedensowy przykład werbalizacji emotikonów. Znamienny jest fakt, iż właśniejednostka „XD” (wymawiana jako „iksde”) została wybrana Młodzieżowym Słowem Roku2017 w plebiscycie organizowanym przez znane polskie wydawnictwo PWN, co sugerujeuznanie tego pierwotnie ikonicznego znaku przez użytkowników języka za słowo. W ogólniejszymrozumieniu rozszerzony zakres znaczeniowy jednostki „XD” można traktowaćjako (wprawdzie tylko jednostkowy) przykład dynamiki pozornie stabilnego systemuemotikonów oraz jego zdolności do wchodzenia w interakcje z kodem językowym.