DNEVNICI VIRDŽINIJE VULF

Ovaj tekst1 razmatra dug proces transformacije autobiografske proze koju su stvarale žene (dnevnici, memoari, pisma, autobiografije, časopisi), s posebnim naglaskom na dnevnike Virdžinije Vulf (Virginia Woolf, 1882-1941). U tekstu se ukazuje na istraživački rad brojnih feminističkih autorki u tumačenju i redefinisanju ove književne vrste. Analizirajući promene u autobiografskom pisanju žena od osamnaestog do dvadesetog veka, ove autorke su skrenule pažnju na mehanizam koji je korišćen u patrijarhalnom društvu u određenju identiteta žene i njenog sopstva; utvrdile su da postoji čvrsta veza između patrijarhalnih kulturnih predrasuda i marginalizovanja kulture žena; predočile su na blisku vezu između dnevničkog beleženja i potrage žena za samodefinisanjem; primetile su da su – samim procesom pisanja dnevnika, memoara i autobiografija – žene stvorile zajednički prostor; otkrile su osobene karakteristike dnevničke proze, kao što su: opozicija subjektivnost – objektivnost, opozicija između javnog i privatnog glasa ili opozicija između 'onog što je dominatno' i 'onog što je prećutkivano', itd. Takođe, ovaj tekst ukazuje na uticaj Vulf na promenu tradicionalnog književnog kanona i kanona tradicionalnih autobiografskih tekstova. U njemu se istražuje na koji način se pisanje dnevnika reflektovalo na autorkino pisanje; osvetljavaju se izvori u kojima je autorka pronalazila književne teme; pokazuje se da su prizori iz svakodnevnog života, knjige koje je čitala ili društveni događaji poslužili autorki kao sirov materijal za uobličavanje njenog književnog postupka. U tekstu se afirmiše i veza između, s jedne strane, književne scene dvadesetog veka i, s druge, svih promena unutrašnjeg života autorke i njenih pogleda na književnost, umetnost i svet.