Avrupa Birliği ve Türkiye’de Yoksulluk Riski ve Sosyal Dışlanma

Avrupa Birliği’ne yeni üyelerin katılımı, ekonomik gelişmeler ve küreselleşmenin dar gelirli kesimlere olan negatif etkisi AB’nin sosyal yapısını değiştirmiştir. Birlik içinde meydana gelen bu gelişmeler yoksulluk olgusuna olan bakış açısının da güncellenmesine yol açmıştır. AB 2000’li yılların başında belirlediği Lizbon Stratejisi ile yoksulluğun tanımı, teşhisi ve ölçülmesinde yeni usuller belirlemiştir. Göreli yoksulluk ölçümlerini daha dinamik bir boyuta taşıyarak yoksulluk algısını sosyal dışlanma ve yoksulluk riski temelinde inşa etmiştir. Bu çalışmada AB Bölgesinde yer alan toplam 34 ülkede yoksulluk ve sosyal dışlanma ile ilgili verilerin ülkelere göre dağılımı incelenmiştir. Yoksulluk riski sınırının altında kalan kişiler temel ihtiyaçlarını karşılayabilmekte fakat ortalama refah düzeyinin altında kaldıkları için topluma sosyal katılımları kısıtlanan bireyleri kapsamaktadır. Bu çalışmada analiz edilen yoksulluk riski ve sosyal dışlanma sonuçlarına göre Türkiye’de nüfusun %18,4’ü %60 medyan gelirin altında bir gelir elde etmekte, %24,5’i ciddi maddi yoksunluk ve %5’i ise düşük iş yoğunluğu kategorisinde yer almaktadır. Nüfusun bir diğer %6’sı ise üç mahrumiyet biçiminden iki ya da üçü ile karşı karşıyadır. Düşük iş yoğunluğu ve medyan gelir açısından AB ile Türkiye arasında fazla bir fark yoktur. Ancak, Türkiye’de maddi yoksunluk oranının yüksekliği yoksulluk riski ve sosyal dışlanma oranının da artmasına neden olmaktadır.