Godność człowieka (ἄξιος) w narracji Łukaszowej (Łk i Dz)

„Dwudzieło” św. Łukasza (Ewangelia Łukasza i Dzieje Apostolskie) zawiera łącznie piętnaście miejsc, w których pojawia się grecki termin ἄξιος rozumiany jako „godny lub wart czegoś”. Wszystkie te miejsca odnoszą się do następujących postaci: Jana Chrzciciela, setnika z Kafarnaum, syna marnotrawnego, uczniów Jezusa oraz św. Pawła. Można je interpretować na trzy sposoby. Po pierwsze, jako konkretne uczynki, które jednoznacznie wskazują na nawrócenie lub jego brak. Po drugie, św. Łukasz stosuje ten termin w odniesieniu do poczucia własnej niegodności, co widoczne jest w postawie syna marnotrawnego, Jana Chrzciciela oraz Żydów w Antiochii Pizydyjskiej, którzy sami uznali się za „niegodnych życia wiecznego”. Ostatnim sposobem rozumienia tego pojęcia są uczynki zasługujące na karę śmierci. W tym kontekście Jezus, choć niewinny i niegodny śmierci, został skazany przez Piłata na ukrzyżowanie. Z kolei św. Paweł, także uznany za niegodnego kary śmierci, dzięki odwołaniu się do wyroku Cezara uniknął egzekucji z rąk Żydów.