Giovanni Francesco de Rossi: wczesne rzymskie lata (1626–1650)

W artykule przedstawiono nowe ustalenia dotyczące wczesnego etapu biografii i twórczości Giovanniego Francesca de Rossiego (1626–1677), włoskiego rzeźbiarza barokowego działającego zarówno we Włoszech, jak i w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, dokąd rzeźbiarz przeniósł się w 1651 r. Przyczyny jego wyjazdu wciąż pozostają nieznane. Na podstawie źródeł z Archivio Storico del Vicariato di Roma (opublikowanych niedawno rejestrów Stati delle Anime, zawierających m.in. zapis aktu chrztu artysty) artykuł poszerza wiedzę o wczesnych latach de Rossiego w Rzymie, przed jego wyjazdem do Rzeczypospolitej. Według wspomnianego aktu chrztu de Rossi urodził się w Rzymie w 1626 r. jako syn Domenica de Rossiego, a jego ojcem chrzestnym był słynny Gianlorenzo Bernini. Domenico, artysta pochodzący z Fivizzano w regionie Massa-Carrara, był uczniem Ambrogia Buonvicina, a później współpracował z Berninim przy ważnych pracach dekoracyjnych w Bazylice św. Piotra. Osobistą relację Domenica z Gianlorenzem potwierdza wybór tego drugiego na ojca chrzestnego Giovanniego Francesca. Powiązanie to odegrało prawdopodobnie istotną rolę w karierach obu de Rossich, umożliwiając uzyskiwanie znaczących zamówień i integrację z rzymską elitą artystyczną. Dla Giovanniego Francesca sprzyjającym okresem było również ożywienie artystyczne poprzedzające Rok Jubileuszowy 1650, stwarzające korzystne warunki dla jego młodzieńczej kariery, kiedy znajdował się pod coraz większym wpływem uznanego rzeźbiarza Alessandra Algardiego. Pomimo wczesnych sukcesów niektóre zapisy archiwalne wskazują, że obaj de Rossi byli postrzegani raczej jako wykwalifikowani wykonawcy projektów realizowanych pod kierunkiem czołowych twórców niż samodzielni mistrzowie. Zmniejszenie zapotrzebowania na wielkoskalowe przedsięwzięcia po 1650 r. mogło stanowić powód, dla którego Giovanni Francesco zdecydował się na wyjazd za granicę.