Bractwa i stowarzyszenia kościelne Matki Bożej z La Salette w celu wynagrodzenia w dębowieckim sanktuarium

Powstanie i działalność bractw i stowarzyszeń kościelnych ku czci Matki Bożej z La Salette w celu wynagrodzenia przy dębowieckim sanktuarium miało duże znaczenie dla Kościoła powszechnego i lokalnego, propagując wśród ludzi Podkarpacia, a także na terenie Polski i Europy powszechną ideę pojednania i wynagrodzenia. Misjonarze Matki Bożej z La Salette (saletyni) po przybyciu na ziemie polskie (16 września 1902) i założeniu klasztoru macierzystego w Dębowcu (1910), który wkrótce stał się pierwszym sanktuarium saletyńskim oraz centralnym ośrodkiem kultu Maryi z La Salette (1912) na polskiej ziemi, założyli tam bractwa i stowarzyszenia kościelne o duchowości saletyńskiej w celu wynagrodzenia, takie jak: Bractwo „Związek Matki Boskiej Saletyńskiej” (1920), Apostolstwo Wynagrodzenia Matce Najświętszej (1935), Pomocnicy Matki Bożej Saletyńskiej (1981) oraz Apostolstwo Rodziny Saletyńskiej (1995). Dzięki tym organizacjom kościelnym wielu ludzi świeckich kształtowało swój rozwój duchowy oraz moralny, zapoznało się z orędziem i duchowością La Salette, a także otrzymało pewną formację chrześcijańską, jak należy postępować, aby godnie przejść przez życie doczesne, a po śmierci dostać się do „domu Ojca” za chwalebne uczynki. Na podstawie bogatego materiału źródłowego i literatury pomocniczej syntetycznie i całościowo, trzymając się wyznaczonego podziału chronologicznego, ukazano działalność bractw i stowarzyszeń w celu wynagrodzenia w dębowieckim sanktuarium w latach 1920-2023, przybliżając ich genezę, struktury, cel i zasady funkcjonowania.