ANLAŞMALI BOŞANMA

Türk Medenî Kanunu’nun 166/III. maddesinde düzenlenen anlaşmalı boşanma, çağdaş hukuk anlayışında önemli yer tutan irade özerkliği ilkesini gözeterek, tarafların kendi iradelerine öncelik tanıyan bir hukuki mekanizmadır. Evlilik birliğini kurma hakkına sahip bireylerin, aynı özgürlükle bu birliği sona erdirme imkânına sahip olması, özel yaşamın ve aile hayatının özerkliğine saygının bir gereğidir. Eşlerin karşılıklı mutabakatı ve hâkimin onayı ile gerçekleşen anlaşmalı boşanma, hakkaniyet ve makul çözüm ilkelerine hizmet ederken, çekişmeli boşanma sürecine kıyasla tarafları daha az yıpratmakta ve ihtilafları önceden çözerek müşterek çocukların üstün yararını korumaktadır. Ayrıca anlaşmalı boşanma, mahkemelerin iş yükünü azaltarak usul ekonomisine de katkı sağlar. Evlilik birliğinin devamının mümkün olmadığı durumlarda tarafların uzlaşı ile ayrılık kararı alması, birey hak ve özgürlüklerinin korunması ile toplumsal barışın tesisi açısından büyük önem taşır. Bu nedenle anlaşmalı boşanma, Medenî hukukun temel prensipleriyle uyumlu, çağdaş ve işlevsel bir hukuk kurumudur.