Ciężki los łagodnego naukowca Piotra Bohdana Krypiakiewicza

Artykuł poświęcony jest jednemu z fundatorów szkoły krystalochemicznej na Uniwersytecie Lwowskim Bohdanowi Piotrowi Krypiakiewiczowi (1923–1980), synowi wybitnego ukraińskiego historyka. Przez całe swoje życie naukowe walczył ze skutkami nieuleczalnej w tym czasie choroby (poliomyelitis), na którą zapadł podczas studiów. Mimo iż był ciężko chory, nie tylko skończył uniwersytet, ale obronił doktorat, następnie zrobił habilitację. Pracował na uniwersytecie, prowadząc seminarium dyplomowe i spotkania ze studentami w domu. Dbał o poziom wykształcenia, wspierał młodych, czytał, redagował monografie, referaty z krystalochemii i krystalografii, publikował wyniki badań w czasopismach. Oprócz tego był bardzo szlachetny, posiadał pogodę ducha i nigdy nie wykazywał innym, jak bardzo cierpi.