Liefdewerk vers papier

Liefdewerk vers papier Ik zie hem nog zo voor mij. Een oude baas met zijn neus in de boeken, de bureaulamp die zijn gezicht deels verlicht, geconcentreerd, de resterende haren keurig gekamd. De opa naar wie ik ben vernoemd, de vader van mijn moeder. Het moet begin jaren zeventig zijn geweest. Dat hij – terwijl hij tegen de negentig liep – Russisch ging studeren, had niets met sympathie voor het Sovjetcommunisme te maken, maar ongetwijfeld wel met liefde voor de Russische klassieke literatuur. En met nieuwsgierigheid. En met liefde om te leren. Als streng katholiek had hij zijn leven in het teken gezet van verheffing van het katholieke volksdeel. De weg daarvoor liep via onderwijs, dus een scholengemeenschap moest opgezet, natuurkundeles gegeven, leerboeken geschreven, bestuurswerk verricht.