BEHÇET SENDROMU BULGULARI İLE MEVSİMLER ARASINDAKİ İLİŞKİ

Amaç: Behçet sendromu ülkemizde yaygın olarak görülmekte olan bir hastalıktır ve bu hastalığın tüm komplikasyonlarının ve belirtilerinin şiddetlenmesinin mevsimsel ilişki gösterebileceği düşünülmektedir. Bu çalışmanın amacı Behçet sendromuna bağlı sistemik tutulumlar ile bu tutulumların mevsimsel ilişkisini incelemektir.Gereç ve Yöntemler: Onsekiz yaşından büyük ve sistemik tutulumu olan 77 hasta bu retrospektif çalışmaya dahil edildi. Hastaların yaşı, cinsiyeti, Behçet sendromu ve sistem tutulumu tarihi bilgileri, C-reaktif protein değeri, eritrosit sedimantasyon hızı, hemoglobin, lökosit, trombosit, nötrofil, lenfosit, albümin, kreatinin değerleri kaydedildi. Behçet sendromuna bağlı sistemik tutulum kaydına ulaşılan hastaların tutulum paternleri, artrit, üveit, derin ven trombozu, üveit + derin ven trombozu, nörobehçet ve enterobehçet olarak gruplara ayrıldı.Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 41.6±9.8 yıl iken, 31 (%40) hasta kadındı. Paterji testi pozitifliği 38 (%49) hastada saptandı. Behçet sendromu sistem tutulumlarının dağılımı incelendiğinde 7 hastada artrit, 36 hastada üveit, 8 hastada derin ven trombozu, 14 hastada üveit ve derin ven trombozu birlikte mevcutken, 10 hastada nörobehçet ve 2 hastada enterobehçet mevcuttu. Behçet sendromu tutulumlarının tanı tarihlerinin mevsimlere göre dağılımı incelendiğinde üveit, derin ven trombozu ve bu iki tutulumun birlikte görüldüğü hastaların ilkbahar ve yaz mevsimlerinde sonbahar ve kış mevsimlerine göre daha yüksek oranda tanı aldığı görüldü (p<0.05).Sonuç: Behçet sendromunın sistemik etkilerinin tanı alma dönemlerinin, diğer bir deyişle aktivasyon dönemlerinin mevsimlerle anlamlı şekilde ilişkili olduğu saptandı. Bu ilişkinin diğer otoimmün inflamatuar hastalıklarda olduğu gibi Behçet sendromunun da etiyolojisinde yer alan genetik yatkınlığa eşlik eden çevresel faktör etkisi nedeniyle olduğunu düşündürmektedir ve hastaların takibinde bu ilişki göz önünde bulundurulmalıdır.