MİLLİ MÜCADELE DÖNEMİNİN SİYASİ VE STRATEJİK AÇIDAN DEĞERLENDİRİLMESİ

                                ÖzOsmanlı Devleti, siyasi bağımsızlığının yitirilmesi anlamına gelen Mondros Ateşkes Anlaşması’nı 30 Ekim 1918 de imzalamıştır. İtilaf Devletleri, anlaşma maddelerini gerekçe göstererek Osmanlı coğrafyasını paylaşmaya yönelik kendi aralarında yaptık­ları gizli anlaşma kapsamında Anadolu’yu dört bir yandan işgale başlamışlardır.Başkent İstanbul13 Kasım 1918’de işgal edilmiş, 5 ay gibi kısa bir süre sonra, 15 Mayıs 1919’da Yunan ordusu, İtilaf Devletleri’nin özellikle de İngiltere’nin desteği ile İzmir’e çıkmıştır. Bu işgaller, Anadolu’nun her tarafına yayılmış, isyanlar artmış, azınlıklar yıkıcı faaliyetlere girişmişlerdir. Tüm bu olaylar neticesinde tarihten silinme noktasına gelen bir milletin yeniden kurtuluşu için manda ve himaye düşünceleri ortaya atılmıştır. Bu düşüncelerin gerekçelerini mantıklı bulmayan Mustafa Kemal Paşa, bu iş artık millete kaldı diyerek sağlam ve gerçek kararı ulus egemenliğine dayanan tam bağımsız yeni bir Türk Devleti kurmak şeklinde açıklamış ve kongrelerde ulus egemenliği esasını ilke olarak halka benimsetmiştir. Bu düşünceden hareketle, yurdun her köşesinde “Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri” şeklinde teşkilatlanmaya gidilmiştir. An itibariyle mevcut olan ulusal güç unsurları, ulusal iradenin emrinde kullanılarak yeni bir Türk devleti kurma hedefine ulaşılmıştır.Bu çalışmanın amacı, Millet iradesine dayanarak kurulan yeni Türk Devletinin kuruluş aşamasına kadar geçen Milli Mücadele sürecini, siyasi ve stratejik açıdan değerlendirmektir. Döneme ait olaylar kronolojik olarak incelenmiş, Milli Mücadele olgusunun, siyasi ve stratejik ilişkisi ortaya konulmaya çalışılmıştır. Anahtar Kelimeler: Özgürlük, Bağımsızlık, Ulusal Güç, Ulusal Siyaset