TÜRKİYE’NİN COĞRAFİ BÖLGE AYRIMINA KÜLTÜREL, ETİMOLOJİK, ETNOLOJİK VE ELEŞTİREL BİR YAKLAŞIM

Kendine has özellikleriyle diğer bölgelerinden ayrılan ancak kendi içinde benzerlikler gösteren alanlara bölge adı verilir. Bu tanımda, kendine has özelliklerle kastedilenler doğal ve beşeri özelliklerdir. Doğal özellikler; yer şekilleri, iklim ve bitki örtüsü; beşeri özellikler ise nüfus, yerleşme, ekonomik özelliklerdir. Ancak bir ülkenin bölgelere ayrılmasında bunların dışında çok farklı kriterlerin olduğu da bilinen bir durumdur. Farklılık arz eden kriterler arasında mitoloji, din, komşu ülkelerin âli hedefleri, bir dönem gündemde olan ancak çeşitli nedenlerle gerçekleştirilememiş, bu nedenle ertelenmiş küresel hedefler (yüzyıllık senaryolar) ve değişen konjonktürel durum akla gelenlerdir. Bu anlamda her bölge zaman içinde az ya da çok jeopolitik bir değer ve kültürel izler taşır. Bunlara bağlı olarak farklı bakış açılarıyla değerlendirmeyi de zorunlu olarak hak eder. Zira belirtilen kriterler nedeniyle bir ülkenin kendi yaptığı, yaptırdığı bölge sınırları ve başkalarının yapmayı planladığı (hayal ettiği) bölge sınırları örtüşmeyebilir. Benimsenmiş bölgeler, oluşturulmuş sınırlar ve uygulamalara sizin tarafınızdan yüklenen anlam ile başkalarının yüklediği anlam da farklılıklar içerebilir. Bu çatışmanın temel nedeni; dile getirilen farklı kriterlerin neden olduğu gizli (ezoterik) ya da açık hedeflerdir. Çalışmanın amacını da eleştirel bir bakış açısıyla Türkiye’nin coğrafi bölgelerinin etimolojisi, oluşturduğu kültürel riskler ile yapılabileceklerin ortaya konması oluşturmaktadır. Yöntemi, nicel ve nitel değerlerin bir arada kullanıldığı karma yöntemdir. Bu yöntemin konunun somutlaştırılmasını kolaylaştıracağı düşünülmektedir. Ayrıca konunun bütüncül olarak yorumlanmasında hermeneutike başvurulmuştur.