Obezitenin Patofizyolojisi

Obezitenin fizyopatolojisi son derece karmaşıktır. Enerji (kalori) alımı ve harcaması arasındaki denge ve vücut ağırlığı değişimi, iştah, metabolizma ve fiziksel aktivite ile ilişkilidir. Bu dengenin düzenlenmesinde hormonlar, sinirsel yolaklar, gastrointestinal sistem, yağ dokusu ve santral sinir sistemi arasındaki iletişim rol oynar. Enerji alınımının artması veya kullanımının azalması ve artan enerjinin yağ olarak depolanması sonucu obezite (şişmanlık) ortaya çıkar. İştah merkezi hipotalamusta bulunur. Ventromedial hipotalamusta tokluk merkezi, lateral hipotalamusta da açlık merkezi bulunur. Hipotalamusa kan dolaşımıyla gelen hormonal uyarılar, periferal otonom sinir sisteminden gelen vagal uyarılar ve serebral korteksten gelen uyarılar değerlendirilip, burada bulunan arkuat nükleustan merkezi sinir sistemine ve çevreye açlığı uyaran veya baskılayan, metabolizmayı düzenleyen ve fiziksel aktiviteyi etkileyen sinyaller gönderir. Arkuat nükleus, gelen sinyallere bağlı olarak, nöropeptide Y ve agouti-related peptid salınımı yoluyla besin alımını arttırırken, cocaine-amphetamine-related transcript ve proopiomelanocortin peptitlerin salınımı yoluyla besin alınımı azaltır. Aynı zamanda, besin maddelerinin metabolizması ve beslenmeyle ilgili kognitif süreçler ve orta beyindeki mezolimbik dopamin ödül sistemi de iştahı ve beslenmeyi etkiler. Yağ dokusundan salgılanan leptin, pankreastan salgılanan insülin ve gastrointestinal sistemden salgılanan kolesistokinin, glukagon like peptid-1, peptide YY3-36 ve ghrelin gibi hormonlar açlık ve tokluk sinyalleri vererek iştahı etkiler. Ayrıca, yağ dokusundan salgılanan adipokinlerin de enerji metabolizması ile ilgili etkileri vardır. Sonuç olarak, enerji alınımını ve harcamasını etkileyen çok sayıda santral ve periferik mekanizma iletişim halinde bulunur. Bu dengenin enerji fazlalığı şeklinde değişmesi sonucu obezite ortaya çıkar