Konstruując Alfredów Hitchcocków

Punktem wyjścia jest konstatacja o tradycyjnych już związkach akademickich studiów nad filmem z badaniami literaturoznawczymi. Autor omawia trzy podejścia badawcze: poetykę kulturową (Greenblatt), pragmatyzm (Fish) oraz badania narratologiczne. Następnie zastanawia się nad potencjalnymi korzyściami z ich aplikacji do badań filmoznawczych, swoistym ich testem czyniąc analizę wyjątkowo rozbieżnych ocen dorobku Alfreda Hitchcocka. Przez jednych postrzegany jako sprawny rzemieślnik (przede wszystkim w USA przed zadomowieniem się tam „teorii autorskiej” – Alfred Hitchcock jako Hitch), przez innych jako niedoceniony wizjoner, eksperymentator i niekwestionowany artysta kina (przede wszystkim we Francji - Alfred Hitchcock jako Monsieur Hitchcock). Autor rekonstruuje estetyczne i kulturowe uwarunkowania przyczyniające się do tak rozbieżnych ocen, uwarunkowania silnie powiązane ze statusem kina jako sztuki. Nie optuje za jednym z opisów Alfreda Hitchcocka jako opisem „właściwym” i „prawdziwym”, przedstawia natomiast proces, w którym społecznie „konstruuje się” bardzo różnych „Alfredów Hitchcocków” na bazie założeń i kulturowych przekonań poszczególnych „wspólnot interpretacyjnych”.