Resocjalizacyjny potencjał środowiska szkolnego w postępowaniu z nieletnimi

Proces socjalizacji, niezależnie od przyjętej wizji resocjalizacji, zawsze osadzony jest w kontekście społecznym i środowiskowym, pełni on bowiem funkcję uczestnictwa człowieka w życiu społecznym, zwłaszcza w lokalnej społeczności. Analiza systemu postępowania z nieletnim wskazuje, że realizacja procedur przewidzianych w u.p.n. uwzględniająca społeczny kontekst jego funkcjonowania prowadzi do modyfikacji dominującego aktualnie modelu opiekuńczego na rzecz modelu odpowiedzialnego. Jego cechą jest angażowanie sił społecznych i ukierunkowanie działań na wychowywanie nieletniego do odpowiedzialności. Ma to miejsce nie tyle w strukturach wymiaru sprawiedliwości, ile w lokalnych sieciach uczestnictwa społecznego, gdzie obserwacja zachowań nieletniego i wczesna diagnoza wskazująca na zagrożenie niedostosowaniem społecznym, jak i symptomy zaburzeń zachowania pozwalają na odpowiednio wczesnym etapie uruchomić działania prewencyjne. Jednym z podmiotów, ustawowo legitymowanym do wdrażania pracy wychowawczo-profilaktycznej są placówki oświatowe. Zarówno w obszarze diagnostyki, jak i wdrażania środków oddziaływania na osoby nieletnie dysponują one merytorycznie przygotowanym personelem, jak i prawnymi narzędziami do implikowania rozmaitych form wychowawczych i  terapeutycznych, nie tylko tych orzeczonych przez sąd rodzinny.