Jo Spence: Radykalizowanie albumu rodzinnego

Fotografka, pedagog i pisarka zajmująca się fotografią Jo Spence (Londyn, Wielka Brytania, 1934–1992) od połowy lat 70. aż do końca życia zajmowała się dekonstrukcją i krytyką albumów rodzinnych, zarówno pod względem wizualnym, jak i tekstowym. Pod wieloma względami całą jej twórczość można postrzegać jako jeden wielki, wielowarstwowy, „alternatywny” album rodzinny, stworzony nie tylko dla niej samej, ale także po to, aby podzielić się z innymi swoimi spostrzeżeniami na temat potencjału fotografii jako narzędzia zmian osobistych i politycznych. Przepracowywała istniejące zdjęcia rodzinne i obrazy z mediów, a także tworzyła nowe, aby wizualizować doświadczenia, których zazwyczaj nie pokazują albumy rodzinne – pracę i konflikty, domowe obowiązki i choroby, nieszczęście i bezsilność, ale także radosne, niesforne ciała, które nie odpowiadają dominującym standardom piękna. Zainspirowana praktykami feministycznego ruchu na rzecz podnoszenia świadomości oraz egalitarnymi technikami wzajemnego doradztwa, we współpracy z Rosy Martin i innymi osobami opracowała „fototerapię” w ramach kilku projektów, aby pokazać, jak ważne jest zrozumienie wpływu obrazów na nas samych. W niniejszym artykule przeanalizowano niektóre z jej prac pod hasłem „album”, aby podkreślić niezmienną aktualność płynących z nich wniosków.