Sonic fiction, czyli o współczesnej audiosferze

Autorka analizuje współczesną przestrzeń akustyczną, powstałą w wyniku rozwoju mediów elektronicznych; bada akustyczny aspekt nowych cyfrowych środowisk, takich jak cyberprzestrzeń, rzeczywistość wirtualna czy Internet. Ową „przestrzeń akustyczną” czy też audiohiperprzestrzeń odnosi przede wszystkim do elektroakustycznej przestrzeni Internetu, obfitej w żywe strumienie audio-danych, pliki dźwiękowe oraz cały kompleks interaktywnych narzędzi i działań audialnych, a także do twórczości muzycznej, która przez stosowanie elektronicznych technologii buduje wirtualne przestrzenie. Karpa zauważa, że współcześnie muzyka i sztuka dźwięku w ogóle (zwłaszcza elektroniczna) traktowana jest już nie jako środek strukturyzacji czasu, ale przestrzeni. Opisuje nowe formy i zjawiska, jakie pojawiły się pod wpływem rozwoju mediów elektronicznych – dźwiękowe rzeźby, interfejsy oddziałujące z ruchem ciała, hiperinstrumenty, a także nowe techniki i strategie traktowania samego dźwięku – turntablism, scratching, prowokacyjna działalność Plagiatorów i Plunderfoników oparta na „kradzieży” dźwięków już zastanych, muzyka ambient, jungle i hip hop.