Gamegedrag van kinderen: Onschuldig vermaak of een serieuze zaak?

Vechten met draken, springen van hoge gebouwen, racen met dure geavanceerde auto’s en het zoveel mogelijk status winnen door tegenstanders te saboteren en te pijnigen… In games is alles geoorloofd, niet is te gek en niets is onmogelijk. Tijdens het gamen stap je in een virtuele wereld, waarin je zelf baas bent over je eigen gedachtes en acties. Niet zo gek dus, dat veel mensen hun vrije tijd hier graag aan besteden en dat gamen immens populair is over de hele wereld. Voor de meeste gamers valt het gamegebruik onder de noemer ‘onschuldig vermaak’. Zij kunnen hun gamegedrag onder controle houden en ondervinden geen problemen door hun gamegedrag. Voor een kleine groep gamers kan het gamegedrag echter een dwangmatige, buitensporige vorm aannemen, oftewel zich ontwikkelen tot compulsief gamegedrag. Menig onderzoek heeft al aangetoond dat bepaalde kenmerken van jongeren hen extra kwetsbaar maken voor het ontwikkelen van compulsief gamegedrag. Maar hoe zit dit bij kinderen? Is gamen bij hen net zo populair als bij jongeren en gelden voor hen dezelfde of misschien wel andere risicofactoren? En hoe zit het bij kinderen met ernstige psychosociale problemen? Lopen zij meer risico dan andere kinderen of valt het allemaal wel mee? Moeten ouders en hulpverleners zich zorgen maken of kunnen zij de kinderen gerust hun gang laten gaan? Op al deze vragen trachten de auteurs antwoord te geven in Gamegedrag van kinderen; onschuldig vermaak of een serieuze zaak? Het verschaft niet alleen nuttige informatie over gamen, maar geeft ook weer waar je als ouders, leerkracht of hulpverlener behoedzaam voor moet zijn. Tevens worden de resultaten van een onderzoek beschreven wat werd uitgevoerd onder kinderen in het regulier en het speciaal onderwijs. In het boek worden de resultaten uiteengezet en afgewogen tegen de vraag: ‘Is gamen nou gewoon onschuldig vermaak of is het een serieuze zaak?’