Badanie samopodobieństwa obrazów metodą analizy fraktalnej

Ocena stopnia złożoności badanych obrazów może być realizowana m.in. za pomocą analizy fraktalnej, która dostarcza miary ilościowej w postaci wymiaru fraktalnego. Parametr ten jest ściśle powiązany z wykładnikiem Hursta, opisującym poziom samopodobieństwa obrazu. W artykule zaprezentowano wyniki badań samopodobieństwa obrazów występujących w naturze, przedstawiających efekty działalności człowieka oraz tekstur, podczas których do szacowania wymiaru fraktalnego zastosowano metodę pudełkową. Uzyskane wyniki pokazały, iż parametr Hursta może być stosowany do klasyfikacji obrazów należących do takich kategorii, które wykorzystano do badań.