Hipoteza postmodernistycznego obrazu

Filmowy postmodernizm bywa niekiedy trudny do precyzyjnego określenia, czego dowodził już Frederick Jameson. Ten artykuł jest próbą redefinicji zjawiska, a raczej zawężenia pola analizy do zagadnień narracji, której neobarokowa, złożona struktura kłącza wydaje się być kluczowym elementem w filozoficznej batalii o ujawnienie pluralizmu prawdy. W omawianych filmach istotnym czynnikiem, który pomaga w tym deziluzyjnym procesie jest gra z widzem. Posługując się terminologią Arkadiusza Lewickiego i Andrzeja Zalewskiego, która na stałe wpisała się w filmoznawczy dyskurs w Polsce, dokonuję analizy Hipotezy skradzionego obrazu Raúla Ruiza pod kątem jego prekursorskiego statusu jako filmu postmodernistycznego, oraz porównuję narzędzia, z których korzysta Czilijczyk – ramy narracyjne i diegetyczne, niewiarygodny narrator, mise-en-abyme – do środków stylistycznych, po jakie sięgali Peter Greenaway, a wcześniej Alain Robbe-Grillet i Alain Resnais.