Rytmy somatograficzne – Lucyna Winnicka w filmach Jerzego Kawalerowicza

Podążając za Pierre’em Brossardem, ale także Romanem Ingardenem i jego koncepcją warstwowej budowy dzieła filmowego oraz Walterem Benjaminem problematyzującym status aktora filmowego, autorka sięga po zaproponowane w swojej wcześniejszej książce pojęcie somatografii, które może ułatwić analizę filmu zorientowaną na kwestię obecności ciała aktora w obrazie filmowym. Analiza postaci kreowanych przez Lucynę Winnicką w trzech filmach Jerzego Kawalerowicza (Pociąg, Matka Joanna od Aniołów i Gra) pozwala wskazać na dominujące w nich rytmy somatograficzne, które są determinowane przez bardzo różne zabiegi: sposób filmowania, decyzje formalne, techniczne i estetyczne, ekspresję aktora w przestrzeni filmowej i w przestrzeni kadru, interakcje między aktorami oraz między aktorem a kamerą. Ostatecznie celem jest refleksja nad modernistycznym statusem ciała w obrazie filmowym, które nie może być dłużej traktowane ani jako podstawowa obsesja kina, ani jako to, co kino musi przekroczyć czy porzucić, by odkryć myśl.