Świat symulowany, czyli zabawy niesfornej Loli

Bartkowska twierdzi, że film Toma Tykwera Biegnij Lola, biegnij został zrealizowany w formie gry komputerowej. Cykliczność i powtarzalność zdarzeń to cechy reprezentowanej rzeczywistości. Nic nie jest ostateczne, a sami bohaterowie mogą wpływać na bieg wydarzeń, choć są jedynie marionetkami w rękach Demiurga nadzorującego właściwy przebieg akcji w tym wykreowanym świecie/grze. Dzięki Demiurgowi postacie mogą kwestionować ostateczność wydarzeń i przyznawać sobie nawzajem dodatkowe życie. Choć czas jest zamknięty w ściśle określonych ramach, można go cofnąć. W filmie transformacji ulega również przestrzeń. Ma ona kształt komputerowej planszy i stanowi „filmową makietę” świata. Działa według schematów i jedynie udaje swoje istnienie. Tykwer nie maluje portretów psychologicznych swoich bohaterów ani nie rozwija ich osobowości, bo w grze komputerowej jest to zbędne. Postacie pojawiają się na ekranie w tych samych kostiumach, noszą te same rekwizyty i są na stałe przypisane do danego fragmentu przestrzeni. Są elementami graficznymi gry, nośnikami określonych i trwałych funkcji.