Etre « occupant » dans le Nord (vie militaire, culture, loisirs, propagande)

Hoe zag het leven van een Duits militair eruit in de Tweede Wereldoorlog, in een garnizoen in een stad van de departementen Nord/Pas-de-Calais ? Ons beeld daarvan wordt op een onbewuste manier beinvloed door de mode. En de mode van vandaag heeft veeleer belangstelling voor het vers- chijnsel van de aanpassing en de nadruk ligt nu meer ophet goedaardig karakter van de dagelijkse kontakten tussen de bevolking en de bezetter. Maar was er ook diepgaand kontakt mogelijk ? Aan de ene kant war er het gewicht van de bezetting — in het noorden zwaarder dan elders in Frankrijk — en de lasten en opeisingen bij een bevolking die al anti-Duits was en zeer bezorgd om haar lot. Aan de andere kant isoleerde een barricade van verboden de Duitse militair van de bevolking. Voor drie verbodsbepalingen hebben wij hier spéciale aandacht : 1) de macht van de clichés : de Duitse pers en propaganda en de gids van de soldaat geven een afsto- tend beeld van de gemiddelde Fransman. 2) het sanitaire cordon gevormd door het militaire règlement met de bedoeling de soldaat te bescher- men tegen elke besmetting van fysische, morele of kulturele aard afkomstig uit de omgeving. 3) het samenhorigheidsgevoel van de Duitse gemeenschap die geen ander doel had. Rijsel had de voorkeur als plaats voor de sociale omgang. In welke mate kon een individuele bezetter deze taboes doorbreken ? Het antwoord varieert vol- gens de plaats, het wapen, de duur van het verblijf, het statuut (administratief of militair, soldaat of officier, reservist of in aktieve dienst...).