Indywidualna ocena architektonicznego wyrazu kościołów posoborowych o przestrzeni zbudowanej z żelbetu,szkła i drewna klejonego

Współczesna architektura sakralna, zwłaszcza po Soborze Watykańskim II, poszukuje nowych form wyrazu sacrum, odchodząc od tradycyjnych rozwiązań przestrzennych i materiałowych. Artykuł analizuje rolę trzech materiałów budowlanych: żelbetu, szkła i drewna klejonego, w kształtowaniu dzisiejszych kościołów. Przedstawione zostały realizacje z Polski i świata, które pokazują, jak materiały te wpływają na formę architektoniczną i teologiczną symbolikę sztuki sakralnej. Analiza została oparta na badaniach jakościowych, obejmujących studium przypadku, obserwację architektury in situ oraz interpretację kontekstu teologicznego. Refleksja nad zastosowaniem nowoczesnych materiałów wskazuje na ich potencjał nie tylko konstrukcyjny, ale także duchowy, umożliwiając odczuwanie sakralności przestrzeni liturgicznej.