Küreselleşme ve Eriyen Kolektif Aidiyetler

Kimilerine göre kökleri çok daha kadim zamanlara götürülebilen küreselleşme, açgözlü endüstriyel toplumun literatüre kazandırdığı bir kavram olarak 3’üncü dünya ülkelerinde her geçen gün daha fazla etki ve ağırlığını hissettirmektedir. Dilleri, dinleri, kültürleri, yüzleri, mimikleri, renkleri ve kimlikleri yutarak, öğüttüğü her şeyi biçim, form ve tanımlarından arındıran küresel değirmen, dokunduğu her varlık ve bilgi türünü tektipleştirme konusunda son derece ustaca hareket etmektedir. Onun karşısında en güçlü kolektif hafızalar bile silinmekte, en kadim kültürlerin binlerce yıllık birikimi bir kalemde tozlaştırılarak, her gün yeniden üretilen postmodern ve tek kullanımlık değerler, günübirlik yaşanmak suretiyle her yeni güne yeniden başlayan öncesiz ve sonra kaygısı taşımayan geniş kitleler peydahlanmaktadır. Söz konusu kitleler, yaygın kitle iletişimi sayesinde kolay manipüle edilebilen, farkına varmadıklarından şikâyet etmedikleri ekonomik ve sosyal sömürü süreçlerine teşne, bir taraftan kimliksizliğin bütün özelliklerini barındırırken diğer yandan mikro kimliklerin savaşçıları olma konusunda son derece hevesli topluluklar olarak her geçen gün çoğalmaya devam ediyorlar. Bu rüzgârın karşısında direnmeye çalışan milli ve dini kimlikler ise ne yapılması gerektiğine tam olarak karar veremediklerinden olsa gerek, düzensiz savunma hatlarıyla cılız direnişler göstermeye çabalıyorlar. Bilginin ve paranın sınır aşan yayılımı, özellikle ulusları ve dinleri birbirine benzeterek renksizleştirirken, direnen milli kimlikler ve özelde İslam dini, aynı zamanda alt kimliklerini/gruplarını canlandırmak suretiyle çıkarılan bel altı saldırılarla içeriden kuşatılmaktadır. Bu kör döğüşü ve süreğen saldırı karşısında ulus-devlet yapısı ve İslam din dairesine düşen öncelikli görev, tüm bileşenlerini postmodern bir zeminde yeniden değerlendirmek suretiyle doğru tanımlanan bir hasma uygun araçlarla karşılık vermekten ibarettir.