Mawlana Jalal-ud-Din Rumi and Love (Divine Love)

عشق و پرستش عاشقانه میراث اندیشه و طرز سلوک شمس تبریز در طریقت سلوک موالنا جالل الدین است؛ زندگی مولوی را باید به دو دوره متفاوت پیش از شمس تبریزی و بعد از شمس تبریزی تقسیم کرد. در دوره اول سجاده نشینی باوقار بوده و مدرسه و خانقاه مأوای او و در دوره دوم عاشقی مست و شیفته و شعر و غزل و ترانه بر زبان او. شمس تبریز آنچنان تأثیری عمیق در روح این خداوندگار عرفان نهاده که آتش در همه آفاق زده و به سبب این عشق، جاودانه گشته است. او به مبارکی این رویداد در زندگی خود همواره اشاره داشته و شمس را ، شمس من و خدای من می داند ؛ گویی که شمس فرستاده یا از جانب خدا بود تا این تحول شگرف روحی را در موالنا پدید آورد و او را سر سلسله عاشقان جهان تا ابداالبد کند. پژوهش حاضر بر این است تا نقش شمس تبریز را در تحول روحی موالنا بکاود و عشق را به عنوان بهین میراثی در شعر این عارف بزرگ که ریشه در تأثیر شمس دارد مورد مطالعه قرار دهد. کیفیت عشق، ارزش عشق، جایگاه عشق و عقل و صفت عشق در شعر او بررسی گردد.