Space Perception and Art: The Case of Anish Kapoor

Mimari eserin deneyiminde, insan ve mekan arasında öznel bir iletişim gerçekleşir; insan, mekanı ve boşluğu, duyuları ile algılar ve mantıksal bir değerlendirmeye varır. Mekan, fiziksel ve zihinsel yapıları bütünleştirirken, bireyin varoluşsal deneyimine sağlamlık ve anlam katar. Mimari mekanın, çevresinden bağımsız bir varlık olmadığı savunulurken; mekan ve çevresi arasındaki ayrımlar ve bütünleşmeler, boşluklar ile tanımlanmaktadır. Mekansal deneyim şahsi bir durumdur; konu (nesne) ile ilişkili öz (değerlendirme) ise, mekana verilen tepkilerle tezahür eder. Bu anlamda, bedenimiz ve düşünsel deneyimimiz mekansal gerçek olarak kabul edilen imgenin, oluşumunda önemli bir rol oynar. Mimari mekan sınırları olsa da dünyayı temsil eder; bu nedenle dünyaya dair algımız önce mekanda başlar. Bu söylemlere göre, yapılı çevrenin sorumluluğu, varoluşumuzu dünyada anlama açısından büyük önem taşır. Türk Dil Kurumu’nun tanımına göre mekan "Yer, bulunulan yer, ev, yurt ve uzay" anlamına gelmektedir. Bu tanıma göre mekan kapalı, açık, yarı açık veya uzay gibi boşluğun oldukça sonsuz olduğu bir ortam bile anlam olarak mekanı işaret etmektedir. Bu araştırma, mekan ve boşluk kavramlarını güzel sanatların bir kolu olan heykel sanatı ile birlikte değerlendirilerek, söz konusu boşluğu doldurmaktaki anlamı sorgulamayı hedeflemektedir. Bu amaçla, mekanda boşluk algısını cesur bir ölçek ve yenilikçi malzeme tercihi ile uygulayan, heykellerinde malzeme, renk, taşıyıcılık özelliklerine dikkat çeken, sanatçı Anish Kapoor'un çalışmaları, mimari ile kurduğu bağ, tasarım kabulleri yönünden irdelenecektir. Çalışmanın alt yapısında, mimarlıkla bağlantılı, iç mekan tasarımı, peyzaj mimarlığı, kentsel düzenleme, malzeme ve yapım tekniği gibi alanlara da değinilecektir.