Nieuchwytne ciała. O emocjach i afektach w obrazie filmowym na przykładzie „Happy Flight” Shinobu Yaguchiego

We współczesnej humanistyce rozumienie ciała jako substancji lub bytu stopniowo ustępuje miejsca zainteresowaniu procesami, doznaniami i afektami, które przechodzą przez i pomiędzy ciałami. Nacisk na niematerialne i nieświadome przepływy stawia szczególnego rodzaju wyzwania przed badaczem podejmującym analizę filmową, gdyż są to wymiary ludzkiego doświadczenia, które w dużym stopniu nie podlegają werbalizacji i wizualizacji. Szarecki postuluje, aby rozpatrywać ciało jako medium między reprezentacją a materialnością obrazu, uwzględniając zarówno politykę znaczeń skupiającą się na przedstawieniach ciała w obrazie filmowym, jak i politykę doznań związaną z wytwarzaniem afektywnych relacji. Podejście to autor stara się zademonstrować na przykładzie japońskiego filmu Happy Flight, argumentując, że choć ukazane w nim obrazy ciała pomijają dynamikę i płynność afektywnych przepływów, te jednak mogą manifestować się w zmysłowych reakcjach na rozwój akcji oraz towarzyszące mu modyfikacje obrazów i dźwięków.