CERAMIC APPLICATIONS IN CONTEMPORARY SCULPTURE ART: THE CASE OF SIMONE LEIGH

Modernizm sonrası sanatta, farklı disiplinlere özgü birçok malzeme, teknik, biçim bir arada kullanılmış, aynı zamanda önceden yüksek sanat statüsüne dâhil edilmeyen seramik gibi geleneksel sanat yöntemleri de sanat dünyasında kabul görmeye başlamıştır. 1980’lere uzanan dönemde tanımı ve kapsamı büyük ölçüde belirsizleşen heykel sanatı da bu değişimin içindedir. 1990 sonrası, üçüncü dünya ülkelerinin zanaatlarının yayılımı, eski sanatların kalitesinde işler üretme isteğiyle, heykel sanatında tüm yeniliklerin yanında kille modellemeye ilgi artmıştır. Seramik sanatının kendi içindeki tarihsel yolculuğu da 1990’larda bir kırılma yaşamış, kap-kacak gibi işlevsel uygulamaların dışında estetik kaygılarla eserler üreten sanatçılar seramik dünyasında seslerini duyurmaya başlamışlardır. Jamaika asıllı Amerikalı seramik sanatçısı Simone Leigh’nin antropomorfik eserleri, sanat dünyasında uzun süre göz ardı edilen seramik uygulamalarla ilgili, malzeme-teknik-içerik bağlantılarının aslında ne kadar çok yönlü ve olasılıklarla dolu olabileceğini anlatır. Siyahi kadın bedenlerini geleneksel kullanım nesneleri ve mimari yapılarla birleştirdiği formları tarihsel, etnik, ırksal ve cinsel kimlik göndermeleri yoluyla birçok anlam katmanı yaratır. Kullandığı malzeme, insan ve toprak arasındaki bağı görünür kılar.