Boş zaman yalnızlığı: Genç ofisler üzerine bir araştırma

Bu çalışma, üniversite öğrencilerinin boş zamanlarında deneyimledikleri yalnızlık algılarını; sosyal izolasyon, bağ kurma zorlukları, sosyal erişim güçlüğü ve duygusal yoksunluk boyutları çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, Munzur Üniversitesi Gençlik Ofis etkinliklerine katılan öğrencilerin boş zaman yalnızlığı düzeylerini belirlemek ve bu düzeylerin çeşitli demografik değişkenlere göre farklılaşıp farklılaşmadığını analiz etmek amacıyla yürütülmüştür. Araştırma grubunu, 2024–2025 eğitim-öğretim yılında etkinliklere gönüllü katılım sağlayan 301 (158 kadın, 143 erkek) üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Veri toplama sürecinde “Kişisel Bilgi Formu” ve “Boş Zaman Yalnızlık Ölçeği” kullanılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 26.0 programında; frekans, yüzde, t-Testi, Tek Yönlü ANOVA ve Tukey HSD testleri ile analiz edilmiştir. Bulgular, öğrencilerin boş zaman yalnızlığı düzeylerinin genel olarak düşük-orta seviyede olduğunu; sosyal etkileşimlere katılım sağlansa da derin ve sürdürülebilir bağlar kurmada sınırlılıklar yaşandığını göstermiştir. Cinsiyet ve yaşın genel yalnızlık düzeyinde anlamlı bir fark yaratmadığı görülse de; erkeklerin duygusal yoksunluğa, 24 yaş ve üzeri öğrencilerin ise izolasyona daha yatkın olduğu saptanmıştır. Ayrıca, birinci sınıf öğrencilerinin sosyal bağ kurmada daha fazla güçlük yaşadığı, gençlik ofislerindeki etkinliklere daha sık katılan öğrencilerin boş zaman yalnızlığı düzeylerinin daha düşük olduğu ve yüksek gelir grubundaki öğrencilerin duygusal doyum açısından daha fazla zorluk yaşadığı belirlenmiştir. Sonuç olarak; boş zaman yalnızlığı düzeylerinin cinsiyet, yaş ve öğrenim durumu gibi demografik değişkenlere göre anlamlı bir farklılık göstermediği saptanmıştır. Buna karşın; gençlik ofislerindeki etkinliklere katılım sıklığı, sosyal bağ kurma süreçleri ve duygusal yoksunluk gibi değişkenlerin boş zaman yalnızlığı ile daha yakından ilişkili olduğu tespit edilmiştir.