Depresja późnego wieku: rola zapalenia

Depresja w późnym wieku często manifestuje się „ekwiwalentami depresji", takimi jak objawy somatyczne, zamiast typowego obniżenia nastroju, co utrudnia rozpoznanie. Zapalenie może zaburzać funkcjonowanie układów dopaminergicznego i serotoninergicznego, co potencjalnie tłumaczy zmniejszoną skuteczność leków przeciwdepresyjnych w tym podtypie. Stężenie CRP powyżej 3 wydaje się najsilniej związane z depresją o podłożu zapalnym, choć rutynowe oznaczanie nie jest jeszcze zalecane. Dostępne dane są zbyt niejednorodne, aby sformułować konkretne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwzapalnych w depresji w późnym wieku. Alternatywą mogą być leki dopaminergiczne, antagoniści receptorów opioidowych kappa, aktywacja behawioralna oraz neuromodulacja ukierunkowana na obwody nagrody.