‘Je beroepsethiek is breder dan je technische vak’

Van opleiding ben ik ontwikkelingspsycholoog, maar ik ben altijd werkzaam geweest bij de afdeling Orthopedagogiek van de VU. Mijn belangstelling gaat meer uit naar het grootbrengen van kinderen dan naar het groot worden van kinderen. Multi Problem Families kregen mijn speciale interesse, en door mijn werk daarmee kwam ik in aanraking met de Vereniging Tegen Kindermishandeling, die mij vroeg voor een bijzondere leerstoel. Ik was geen specialist op dat gebied, maar die waren er toen ook nog nauwelijks. Wat mij dreef, en nog steeds drijft, bij mijn werk rond kindermishandeling is een aantal dingen. Preventie van en hulpverlening bij kindermishandeling is een onderwerp dat een multidisciplinaire benadering vraagt en zowel theoretisch als praktisch erg complex is. Ik houd van zulke onderwerpen. Verder is het een onderwerp dat je emotioneel raakt, in de zin van: verdikkeme, dit kan niet, dit mag niet, kinderen verdienen beter! Maar, dat is mijn derde punt: ouders ook! Het moet voor een ouder ongelooflijk beroerd zijn in een situatie terecht te komen waarin je zo met je kinderen omgaat. Hoe komt iemand daartoe? Dat intrigeert me. En ook de andere kant: waarom investeren volwassenen een leven lang in hun kinderen? Dat is eigenlijk minstens zo verbazingwekkend.