Czułość i ślad

Czułość i ślad. O tym, co kto pokochał to zbór szkiców, esejów, a w końcowej partii książki również luźnych notatek, które przenika i łączy problematyka na rozmaity sposób doświadczanej oraz wyrażanej miłości. Autor bada i rozważa jej sens, pochylając się nad artystycznymi świadectwami takich poetów i poetek, jak Bolesław Leśmian, Czesław Miłosz, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Julian Przyboś czy Jan Bolesław Ożóg. Sięga także po utwory dziś nieco zapomnianych, a niewątpliwie zasługujących na baczniejszą uwagę pisarzy i pisarek, spośród których warto wymienić choćby Aleksandra Majkowskiego, Zofię Kossak, Stanisława Marię Salińskiego, Jana Parandowskiego, Karola Olgierda Borchardta, Janusza Stycznia i Kazimierza Ratonia. Kazimierz Nowosielski pyta o to, czym jest dla tych pisarzy obecność miłości, a czym jej brak. Co się dzieje, kiedy bywa traktowana partykularnie i wybiórczo? Pyta też o to, gdzie w niej Bóg, Ojczyzna, drugi człowiek i miłość własna człowieka. Jakie pisarz znajduje dla nich słowo? Docieka związków między nimi i stara się określić ich artystyczny charakter. We wstępie do Czułości i śladu czytamy: „Powiem po latach obcowania i zmagania się ze sztuką, iż w rzeczy samej równie istotne dla dobrego imienia artysty, dla jego wielkości i znaczenia, jest nie tylko to, co zostawił, ale i to, co pokochał – i czego w trudzie oraz natchnieniu doświadczył, i co zdołał wyrazić”. Ślady owego przeświadczenia dają się odnaleźć w wielu zamieszczonych tu tekstach.