Narcyz Łubnicki: twórca teorii poznania, logiki, metodologii i historii filozofii w UMCS

W tekście przedstawiona jest postać Narcyza Łubnickiego (1904–1988) jako twórcy środowiska filozoficznego w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Omówiona jest jego przedwojenna postawa filozoficzna oraz dorobek stworzony podczas studiów w Wolnej Wszechnicy Polskiej oraz w Sorbonie. Scharakteryzowany jest jego powojenna działalność organizatorska w UMCS, tworzenie katedr i zakładów oraz Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. Analizie poddana jest tematyka badawcza Narcyza Łubnickiego w dziedzinach teorii poznania, logiki, metodologii nauk, historii filozofii europejskiej, w etyce opisowej oraz antropologii filozoficznej. Omówione są główne prace w postaci monografii oraz artykułów, a także wyboru tekstów popularyzujących filozofię i naukę. Scharakteryzowane są główne cechy postawy filozoficznej Łubnickiego: racjonalizm i empiryzm metodologiczny, antydogmatyzm i antyabsolutyzm, w szczególności postulatywizm jako zasada argumentowania i uzasadniania twierdzeń i tez filozoficznych.