ვენტრალური თიაქრის TAR ჰერნიოპლასტიკით მკურნალობის პირველი გამოცდილება

The incidence of ventral hernia disease is increasing. Annually, there are about 350,000 ventral hernia operations. Ventral hernias of the abdomen are defined as a non-inguinal, nonhiatal defect in the fascia of the abdominal wall. The risk factors included increasing age, obesity, frequent coughing episodes, severe vomiting, pregnancy, history of lifting or pushing heavy objects, straining while having a bowel movement/urinating. abdominal aortic aneurysm surgery, previous laparot- omy, and previous incisional hernia repair. More than 4000 peer reviewed articles have been published on the topic, many of which have introduced a new or modified surgical technique for prevention and repair. Despite considerable improve- ments in prosthetics used for hernia surgery, the incidence of incisional hernias and the recurrence rates after repair remain high. The technique described by Novitsky in 2012 consists of the release of the transverse abdominis muscle (TAR) from its medial insertions to the posterior rectus sheath. After this approach, a large retro-muscular and preperitoneal dissection can be reached in order to extend the mesh far enough to prevent hernia recurrence. ვენტრალური თიაქარით ავადობა კვლავ იზრდება. მიუხედავად თიაქრის მკურნალობისათვის გამოსაყენებელი საპროთეზო მასალის ხარისხის ზრდისა, ოპერაციის შემდგომ თიაქართა და რეციდივთა რაოდენობა მაინც რჩება მაღალი. 2012 წელს ნოვიცკიმ აღწერა მუცლის განივი კუნთის სწორი კუნთის ბუდის უკანა კედლისაგან გამოთავისუფლების (TAR) ტექნიკა. 24.09.2021-ში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პირველ საუნივერსიტეტო კლინიკაში ჰოსპიტალიზებული იყო პაციენტი, 56 წლის მამაკაცი. იგი უჩიოდა მუცლის წინა კედელზე სიმსივნისმაგვარი წარმონაქნის არსებობას, პერიოდულ ტკივილს, დისკომფორტს აღნიშნულ არეში. თიაქრის კარის დიამეტრი იყო 15,4 სმ დომენის მნიშვნელოვანი დაკარგვით. EHS კლასიფიკაციის მიხედვით თიაქარი მიეკუთვნებოდა ჭიპის არის დიდი ზომის ვენტრალურ თიაქარს. Ventral Hernia Working Group (VHWG) კლასიფიკაციის მიხედვით იგი მიეკუთვნებოდა მეორე ხარისხის დაზიანებას. პაციენტის სათანადო მომზადების შემდეგ შესრულდა TAR ჰერნიოპლასტიკა. პაციენტი გაეწერა ოპერაციიდან მეოთხე დღეს. რამოდენიმე თვის განმავლობაში რაიმე სახის გართულება არ ყოფილა. მიუხედავად იმისა, რომ გარეთა ირიბი კუნთის აპონევროზის გამოთავისუფლება გამოიყენება ათწლეულების განმავლობაში, ბოლო მონაცემებზე დაყრდნობით შეიძლება ითქვას, რომ TAR მეთოდი გამოირჩევა უფრო მყარი პლასტიკითა და ჭრილობის ნაკლები გართულებებით. TAR ჰერნიოპლასტიკას აქვს რიგი უპირატესობები: იგი მუცლის კედლის 20 სმ-მდე დეფექტის დახურვის საშუალებას იძლევა; არ აღინიშნება ტორსის სტაბილურობაზე, კუნთების ფუნქციონირებასა და ცხოვრების ხარისხზე უარყოფითი ზეგავლენა; TAR საშუალებას იძლევა თავიდან ავირიდოთ კანის ფართო დეფექტები პერფორანტი სისხლძარღვების დაზიანებით, რითაც მცირდება კანის ნეკროზისა და ჭრილობისმხრივი გართულებების რისკი; TAR გვაძლევს ძალზე დიდი ზომის, სტანდარტული, დაფარვის გარეშე წარმოებული, ალოპლასტიკური ბადეების, ყველაზე შესაფერის, რეტრომუსკულურ შრეში განლაგების საშუალებას. შესაბამისად, რეკომენდებულია TAR მეთოდის ფართო გამოყენება, განსაკუთრებით დიდი და გიგანტურიდ ვენტრალური თიაქრების შემთხვევაში.