Europejska Autonomia Strategiczna i Europejska Suwerenność Strategiczna (1991–2017). Część I

Projekty integracji europejskiej polityki zagranicznej i wojskowej – francuski Europejskiej Autonomii Strategicznej i niemiecki Europejskiej Suwerenności Strategicznej – są próbą zbudowania zdolności UE do politycznego i militarnego oddziaływania na zewnątrz. O autonomizacji bezpieczeństwa europejskiego zaczęto mówić po upadku ZSRS. Próby zbudowania w latach 1991–2017 unijnych struktur wojskowych zakończyły się fiaskiem: rozczarowały Europejska Tożsamość Bezpieczeństwa i Obrony (1994), Europejska Polityka Bezpieczeństwa i Obrony (1999) z helsińskim celem operacyjnym i jego następcą – celem operacyjnym 2010, Europejska Unia Obronna. Choć podjęto współpracę w ramach PESCO, to europejski rynek zbrojeniowy nadal jest podzielony na rynki narodowe. Unijne Eurokorpus, EUROFOR, EUROMAFOR i grupy bojowe albo nie zostały użyte, albo prowadziły symboliczne operacje. Nie zbudowano europejskiego parasola jądrowego. Nie istnieje europejski system satelitów wojskowych, zawiódł program Airbus A400M. Problemy te mają głęboką przyczynę: brak europejskiego demosu zdolnego do poparcia polityki strategicznej samodzielności i ponoszenia jej kosztów.